Stanleyville

Onze officiële verblijfsplaats was Mambasa ten oosten van Stanleyville (Kisangani) en misschien 40km noord van de evenaar. Mambasa en onmiddellijke omgeving telde ongeveer 100 blanken, inbegrepen 2 Griekse en Indische shop keepers en een Amerikaanse dokter missionaris en familie.Tropischer en mooier kon niet meer, een Phillips batterij radiootje en een wekelijkse Vlaamse krant van Leopoldville (Kinshasa) was onze enige verbinding met de west. Geen elektriciteit, geen waterleiding. Ons water kwam van vlug lopende oerwoud riviertjes dat er steeds zeer zuiver uit zag maar flink gekookt werd volgens instructies van de Belgische koloniale overheid. In Mambasa hadden we een mooi huis maar meestal waren we er niet en er gemiddeld 100km vandaan. Dan woonden we in "gite d'étappes" die de "all benevolent" kolonie voorradig had voor hun "agents des travaux public" en ook andere minder voorname agenten. (Enkel een grapje ha ha.) In ieder geval dus was het om de drie maand verhuizen met een zelfgekochte USA made Servel ijskast lopend op kerosene inbegrepen. Dus zo echt primitief hadden we het niet in die tijd, niet vergeleken met de vroegere koloniaaltjes die s'avonds of op weekends nog geen koud biertje of fris drankje hadden. Licht kwam van enkele USA Coleman lampen. --Verontschuldig me maar als Amerikaanse Belg bluf ik graag over al wat van USA makelij is.

Om de story te begrijpen die ik ga vertellen moet ik eerst nog wat meer info geven. Voor wegen onderhoud beschikte ik over 150 kongolezen met gereedschap , en waarvan de meeste verspreid waren in groepjes van 10 over een 10 tal km in beide richtingen van mijn plaats van werk.. Een vijftig tal onder hen was steeds direct verbonden met de centrale operatie in de gite d'étappe waar ik woonde met mij vrouwtje. Mijn uitrusting bestond uit 3 GMC ben trucks, een International Harvester bulldozer. een weg scraper (niveleuse) plus een grijp kraan voor opvulling van de camions met gravel en klei voor weg onderhoud, en een “rouleau” of compactor. Vooraleer ik verder ga moet ik nog vertellen dat mijn Kongolese werknemers uit eigen wil werkten. De hoogst betaalden waren de chauffeurs en convoyeurs en de operators van de bulldozer, wegscraper, kraan en compactor. Ook mijn zwarte assistent en clerk was onder de hoogst betaalden. De etape woningen waren meestal op 25 km afstand langs de weg en comfortabel.

Het was een Zaterdag morgen, dan moest ik de lonen uit betalen en tellen in Kiswahili, mijn chaufeurs en operators waren op Zaterdag voormiddag ook druk bezig met het schoon maken en lubricating van hun machines. Al dat tuig stond netjes geparkeerd op het voorerf van de woning een tiental meters van de weg. Ook dichtbij lagen tientallen 200 liter vaten van benzine en diesel fuel. Zoals bijna dagelijks was het een mooie zonovergoten dag met een zacht briesje en ik zat op de barza (overdekt voorportaal van het huis), na de uitbetaling mijn papierwerk te beëindigen, vergenoegd uitkijkend naar het weekend, en zo waren de zwartjes.

Toen kwam er plots onheil, Chiafu (mieren) was de boodschap van een van een twaalftal van mij mede werkers !

Een miljarden mieren kolom kwam inderdaad in de richting van ons huis. Op mijn bevel vulden iedereen emmers met mazout en goten een lijn rond het huis . Ik zegde tegen mijn vrouwtje die toen in verwachting was op de barza te blijven. Ik trok grote rubber laarzen aan en liep over de inmiddels reeds uitgebreide mieren invasie naar de emmers met mazout waar iedereen zijn benen in stak en ik ook om de critters af te schrikken. Dat is de taktiek die mieren hebben indien er een obstructie gebeurt, die spreiden zich uit over honderden meters. Ik liet iedere emmer mazout bijvullen met benzine en dat mengsel werdt over de hele omgeving rond het huis verspreid. We bleven wel zorgvuldig weg van de camions en ander getuig en natuurlijk tevens van de opgeslagen brandstof. Toen liet ik iedereen de buurt uitgaan en stak een lucifertje aan !!!!!
EEN KNAL van een ontploffing het hele nabije dorp kwam kijken, wat was daar nu gebeurt? De mazout bleef nog een tijd branden. . Het schrale gras was verkoold en zo waren miljoenen mieren rond het huis. De mieren kolom was van richting verandert en hadden geen zin meer om het huis van die gekke Belg te bezetten.
Tot verdere inlichting een kolom mieren is misschien 6 cm breed en heeft bovendien nog een extra lijn naast zich aan beide kanten met soldaten mieren die 2cm en langer zijn en voorzien van tangen die uw vlees apart kunnen scheuren. EN ze zijn met miljarden ! Moet ik nog uitleggen dat een bosbrand daar aan de evenaar, en we waren omring van het oerwoud, onmogelijk is want het stortregent daar op die breedte graad bijn dagelijks voor een half uur en het woud is NOOIT droog.

In ieder geval heb ik de kolonie toen geld uitgespaard want het huis over te laten aan die mierbandieten en alles te verlaten voor wie weet hoelang was niet denkbaar. Die nacht sliep ik nochtans niet zo goed, de zwartjes hadden me wel verteld dat de mieren niet zouden terugkomen en ik had wel zoals steeds een wachter bewaker van de fuel depot maar toch was het ochtend gloren van die Zondag welgekomen.

De mieren parade was nog steeds daar, een paar honderd meters van de woonst maar als men hen niet hindert was dat volgens mijn zwartjes ok, men zegt dat zulke kolom dagen duren kan ! De volgende Maandag was Openbare Werken in ieder geval terug aan de slag in Lolwa ik denk dat was de naam van dat dorpje in het prachtige Ituri. Twee uur rijden ten westen van Bunia waar de VN nu het kind soldaten leger tracht te ontwapenen. .


Rey De Neve