Een paar maanden later berichtte radio en tv over het eerherstel van "Patrice Lumumba".
Dit kon toch niet waar zijn. Verbitterd keek ik terug naar ons verleden. De website bouwen werd een doel. Mijn besluit stond vast ik zou, wilde en moest het verhaal van mijn ouders kwijt.
Wetend dat er vele ex-kolonialen met hetzelfde leeg gevoel achter blijven. Vele angsten heb ik overwonnen. Velen raadde me toch af om over één zo weinig interessant onderwerp, een website te bouwen. Niemand zou er in geinterreseert zijn en ik zou wel eens alle moeite voor niks hebben gedaan.
Eigenljk wist ik niet waar te beginnen. Hoe moest ik dat nu klaarspelen van htlm ken ik niets. Het is zeker niet aan mij besteed 'geduld is een mooie zaak maar dat heb ik nu eenmaal niet alles moet vooruit gaan. En alleen kon ik het niet.
Ik had al eens een poging ondernomen maar vond het toch wel heel moeilijk. Ik vroeg aan mijn man of hij niet een handje kon helpen. Hij beet zich erin vast en liet niet meer los, we maakten al eens ruzie, want soms vond ik het niet goed. En moest hij opnieuw beginnen.
De teksten en lay-out was dan ook mijn opdracht! We wisselden gedachten uit en het duurde toch wel heel lang eer ik iets te zien kreeg. Ik ben dan ook dankbaar dat mijne webmaster (lees 'echtgenoot') in spee op zo een korte tijd, niets kennende van computers op nog geen 4 maanden tijd, een verbluffend resultaat liet zien, geluid inbegrepen.
Hij vond dat het af was! (maar een website is nooit af) Mijn verbazing was nog groter, toen hij me op een avond meldde ik heb de website gemeld bij cybersenioren van 'Pascal Vincke' en gevraagd of ik mag mee dingen als Cybersenior van de maand. Eind september kreeg hij geen antwoord en was teleurgesteld.
Maar opeens kregen we een mail binnen op 30 september om middernacht van Pascal met de mededeling dat we erbij zijn voor maand oktober.
Ik kon het amper geloven. Droom ik nu ?
Het zal wel niets worden, maar ja we zijn erbij. Dat is een goed teken dacht ik zo bij mezelf.
Is ook teken dat we goed bezig zijn! .... Ja dat is het ook zo, we dronken er een glas wijn bij en lachtten van blijdschap. We kijken wel wat het geeft.
Na een paar dagen stelden we tot grote vreugde vast dat we op de eerste plaatst stonden. Nooit had ik gedacht dat ik zoveel respons zou krijgen via e-mail. Ik kreeg mails binnen van verre landen waaronder: Frankrijk, Zwitserland, Canada, Nederland, Lumbubashi, Amerika,
Bedankt Phil, de mail naar mijn moeder toe van Adeline was hartverwarmend!
Bedankt Jean-Jacques voor je bijdrage site van KOLWEZI.
Bedankt INCHU YETU en in het bijzonder Hendrik, Michèle en zijn dochter voor het welwillend verbeteren van mijn eerste vertaling "gratis voor niets - pour rien mailde hij me.
Bedankt Jos voor je bijdrage ivm met je vriend ex-coloniaal
Bedankt het team van info-desk voor jullie reikende hand i.v.m. computerproblemen.
Bedankt Pierre een zeer goede internetvriend voor het vertalen van de meeste texten van mijn site.
Bedankt Josianne van Leespunt die wel een goede vriendin is geworden in alle aspecten, Hopelijk ontmoeten we eens elkaar binnenkort.

Bedankt zovele die ik hier niet direkt vernoem, maar zeker niet onbelangrijk de lijst zou te lang worden indien ik hier verder zou uitbreiden met thanks
Ik mag zeker niet de site van Stanleyville vergeten, Yves en Marc een site in konstruktie (vele clips en video beelden) Toen ik al die opzoekingsberichten hoorde die ze in 1960 via de radio verspreidde rolden wel een paar traantjes;
Dan is er nog de site van Aloubè (Albert) een site die bij mijn favorieten staat je geraakt niet uitgelezen zoveel informatie. Jammer dat hij nooit gedacht heeft aan een vertaling.
En last but not least Benoît, Dankzij zijn foto's is de intro zo prachtig geworden.

Indien we op de tweede plaats staan op 31 oktober dan vind ik het zelfs niet erg de vreugde die we beleefd hebben deze maand is mij meer waard dan een eerste plaats.
Ik denk hier nu aan een spreuk die ik tegenkwam van de PLS school in Kinshasa "website van Katrien Baert "Je kan Afrika verlaten maar Afrika verlaat je nooit" neem gerust eens een kijkje op haar website staat in mijn linken pagina
Dan mag ik zeker de franstalige vrienden niet vergeten. Deze site's zijn zo geweldig en daar was mijn verbazing al even groot 'het is daar een echte familie' Bedankt Jean, Ben, Jean-jacques, Hendrik, Alain en vele anderen. Jullie websites zijn dan ook heel tof en vooral heel actief. Binnenkort zal ik dan ook mij erop toeleggen om jullie banners ook te plaatsen op mijn website
December wordt pijnlijk. Begin december word ik verwezen naar een cardioloog. Denkend aan stress te lijden wordt het verdict uitgesproken. Ik mag niet meer gaan werken algemeen rust toegewezen. Een bypass operatie wordt dringend gepland. Mijn man weet niet goed hoe ermee om te gaan. Ik die altijd dacht sterk te zijn wordt ineens geveld. Maar ik hou de moed erin en stel mijn moeder gerust. Trek me terug in stilte en bereid me psychologisch voor op de grote dag. Een gerustelling had ik wel ik heb geen ongeneeslijke ziekte. Kanker is veel erger en soms ongeneeslijk; bij mij gaan ze een nieuwe maken met meer energie dan voorheen. Ik heb er goede hoop in.

Mijn man weet niet goed wat er gebeurd en ik zie hem denken. Elke dag belt hij meermaals op; het begint me te storen. Lachend zie ik Eddy ik ben nog niet dood. Twee dagen geleden ging ik nog werken. Laat me nu even met rust als ik niet goed ben zal ik zelf wel bellen. Dit was mijn reactie maar ook een noodzaak om mij kalm te houden en op de operatie voor te bereiden.
30 december mag ik eindelijk naar huis 8 dagen na de operatie en fier dat ik ben dat alles zo goed verlopen is. De pijn moet je er maar bij nemen hoort bij het leven. Gelukkig ook dat ik thuis aan mijn herstelperiode kan beginnen. En wat een geluk ik ben maar 24 uur op intensieve gebleven dat was al een geruststelling die dag dat ze me naar boven brachten en ik vroeg welke dag we waren dinsdag zeiden ze me en het is 12 uur. Dat kan toch niet dacht ik en vroeg boven aan mijn man bevestiging. Ja zei hij ik heb je maar een keer gezien op intensief en dan was je aan het slapen. De volgende keer dat ik mocht komen werd me gezegd dat je naar boven mocht.
1 Januari 2004 kondigt zich aan.

Gehaast ging ik eens kijken naar de resultaten van CYBERSENIOR van het jaar 2003. Ik hoopte toch bij de 10 eerste te zijn. Wat blijkt ik sta op de eerste plaats. Een tweede victorie. Het is alsof ik ontwaak in een andere wereld; Wie had dat ooit durven denken ? Ik dank hier iedereen die mee heeft gestemd om ons als CYBER van het jaar te kiezen.
Als ik hier zo mijn bedenkingen neerpen dan kan ik alleen maar zeggen zoals ik onlangs ook hoorde via een telefonisch contact "Martine doe verder alle colonialen zijn een familie. Ze zei: Ik ondervind dat dagelijks op mijn kantoor dat ex-kolonialen of kinderen van ex-kolonialen mekaar proberen terug te vinden. Je moet je zeker niet schamen voor je verleden jullie ouders hebben in de baarste omstandigheden moeten werken. Velen vergeten wel eens dat door het coloniaal tijdperk aan velen Belgen hier werk werd verschaft ik denk hier bv aan alle fabrieken, die de kans kregen om hun producten uit te voeren. Een groep ex-colonialen is enig en spijtig genoeg zijn de echte ex-kolonialen een uitstervend ras.

Ik kan er alleen maar tevreden naar terugkijken en hopen dat onze website verder kan groeien.

Het tofste maar ook verrassendste e-mail was die eigenaardige mail van een vriend van een ex-coloniaal. Op mijn hoede zoals altijd dacht ik Martine "wees voorzichtig" Je weet nooit wie je mailt. Ik had wel een heel blij gevoel. Toch drufde ik het aan hem de vraag te stellen of die ex-koloniaal wel eens een verhaaltje had voor mijn website. Hij kon eventueel zijn verhalen mailen. Ik kreeg niet direkt een antwoord en vond dat wel verdacht. Blijkbaar had deze persoon niet veel tijd. Maar het bleef me integreren. Zijn mails waren dan ook kort en cordaat. Ik dacht bij mezelf: Die maakt me iets wijs. Ik hoorde een aantal dagen niets meer en kreeg geen antwoord terug en besloot hem toch terug te mailen. Mijn gevoel zei me geef niet op. ik vroeg hem of ik die ex-coloniaal wel eens kon ontmoeten. Hij ging het vragen. Een paar dagen later kreeg ik een mail terug... ja ik kon hem ontmoeten maar kreeg enkel een GSM nummer mee. Vond ik nu nog meer verdacht wou het opgeven. Maar na een paar dagen bleef het knagen ik wou toch wel willen weten waar ik aan toe was. Ik mailde hem vriendelijk terug... Heeft jou ex-coloniaal geen gewoon telefoonnummer en adres ? Ik kreeg het adres maar een vast telefoonnummer had hij niet. Nog een stapje verder... zou ik bellen of zou ik niet ???? Een paar dagen dubben en even later nam ik dan maar moedig mijn GSM toestel en belde de 73 jarige ex-koloniaal BEDANKT JOS. We mochten zelfs onmiddellijk komen. Het werd de mooiste avond van mijn leven, zo een toffe vriendelijke en boeiend persoon had ik nog nooit ontmoet. We babbelden tot in de late uurtjes en zijn nog niet uitgepraat.

Deze man heeft me zo veel meegegeven op een avond "Een nadenkertje voor mij en zelfs heel toepasselijk ... Als je iets wil realiseren moet je het "DOEN" "UITVOEREN" "DURVEN" "REALISEREN"
Wat ik hieruit heb geleerd ga op je gevoel af meestal zit je juist. Laat U niet ontmoedigen en zet door. Zelfs als je vrienden het maar niks vinden. Een website is zo persoonlijk en geeft je wel voldoening. Al is het maar die ene bezoeker die je mailt of je gastenboek tekent. Het geeft je zo een prettig gevoel.
Bedankt allemaal voor jullie bijdrage in het gastenboek, 2005 - 2006

Martine Delcol- Eddy Van Zaelen