SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

Ons Foto album van Congo

Als jongste zoon van 5 kinderen had ik dikwijls horen spreken over naar Congo gaan, mijn oudere broers en hun vrienden spraken daar soms over.Later vernam ik dat er in Gent voorbereidende lessen werden gegeven, uit pure nieuwsgierigheid ben ik daar naar toe geweest en mij laten inschrijven. Daar werd ons verteld dat wij een jaar schoolhoeve konden volgen en daarna een concessie konden hebben om een plantage te beginnen. Er ware 3 schoolhoeven in die tijd, Muschwewé, 40 Km van Bukavu, In de Ituri, en tegen Stanleystad. We mochten kiezen!Het werd voor mij Muschwewé, niet te verwarren met een Protestantse missie op de oude weg Bukavu Kindu. Wij werden eens naar Brussel uitgenodigd waar we inlichtingen kregen hoe het daar was, van de toen malige Directeur Mr. Hendricks. Wij kregen ook ons vliegtuig ticket en ons werd dadelijk gezegd dat Sabena volledig verantwoordelijk was voor ons tot in Bukavu. Vandaar naar Muschweswè. Daar kregen we lessen over koffieteelt, thee, en ook veeteelt, groenten, Swahili was eveneens zeer belangrijk. Ook thee maken en koffie prepareren. Gehuwde koppels kregen een bungalow om in te wonen en moesten zelf voor hun onderhoud voorzien, celibatairs hadden een kamer per twee. Voor ons "celibatairs" werd gekookt, gewassen, gestreken Daar zorgde Mvr. Dupont voor zij was toen ons tweede moeder (helaas kort nadien overleden). Als enige ontspanning was er op zaterdag avond een dansgelegenheid in de eetzaal, opgeluisterd met muziek, meestal van George Brassens.

 

Staande van links naar rechts Mr. Dufranne, Mevr. Pieters, Mr. A. Neirynks, Mr Lambrechts, Mevr. Lambrechts - leraar te Bukavu Mr. P. Wellens; Ik Vervaet R. Pater Saelens, mijn bruid Troch Iréne Roger VervaetMr. Karel Dupré;Mevr; Dufranne, Mr. R. Goris; Mevr. Weerts;

Na twee en een half jaar was de grote dag aangebroken. Mijn verloofde zou bij mij komen en we gingen trouwen. Dat was het een en het ander om alles geregeld te krijgen vliegtuigticket trouwdatum en trouwmis in de missie van Kabaré. Wij hebben daar zeer mooie herinneringen aan ook foto’s en zelfs een kortfilmke. Op de missie werden we zeer goed onthaalt en zijn gehuwd in de hoogmis van O.L.H. hemelvaart op 7 mei 1959.Daarna hadden we een groot feest in de klaslokalen van de tuinbouwschool op de zelfde missie. Directeur was Frans Vandercammen, zijn echtgenote Marie Therèse Patijn, had het koor opgeleid die heel mooi gezongen heeft in de mis, waarvoor wij deze mensen nog altijd dankbaar zijn. Vandercammen was een goede schilder, ik heb een schilderij van hem de "Ruzizi stroom" zoals die vertrok aan het Kivumeer.De missie in Kabaré werd geleid door de Witte Paters van Afrika Pater Van Hamersvoort (Nederlander) paters Saelens, Knobs en een paar andere, pater Carbonez die ons gehuwd heeft, was ook verbonden aan de Tuinbouwschool. Na de Mis kregen we felicitaties van vrienden (foto) en ook van de inlanders die voor ons werkten of groenten leverden Er werd op het feest ook nog gedanst en gezongen, en kregen we geschenken van deze inlanders.Tegen vrienden zeg ik soms” wij zijn in het zwart getrouwd’. Zoals je kunt zien op de foto, werd er door inlanders gedanst en gezongen op ons feest. Wij kregen toen kippen, lakens, erwten, eieren en nog andere geschenken van onze werknemers. Na een paar dagen heb ik een koe gekocht die onze werknemers voor hen zelf mochten slachten en verdelen. Daarna zijn wij als pas getrouwd koppel op huwelijksreis geweest via Uvira met de boot over het Tanganyika meer naar Albertville Omdat er toen geen hotel beschikbaar was mochten we op de boot blijven slapen.

 

Heeft iemand dat ooit meegemaakt tijdens de wittebroods weken in een stapelbed slapen.?Om ons te plagen had de Kapitein gezegd “bij de terugreis moet U de kajuit delen met andere passagiers.” Ik heb hem toen bijna in het water geduwd.Het opkopen van groenten ging vrij vlot, zolang ze maar geen concurrentie kregen, dan konden ze wel misnoegd zijn (ook boycotten) Sommige oud-kolonialen zullen zich deze mandjes nog herinneren waarin hun groenten werden geleverd. Het was niet zo eenvoudig verse groenten te verzenden in zo een klimaat Soms per vrachtwagen, Kindu en omliggende, per boot via het Tanganyika meer naar Albertville en dan per trein naar Karnina, per vliegtuig naar Luluabourg en Léopoldville (klant Da Costa). Tot daar onze dagelijkse bezigheden. Voor particulieren was het een zegen dat mijn vrouw Troch lrène zich bezig hield met de samenstelling van de inhoud per klant. (particulieren).Toen kwam de Independance! Wij zelf hebben daar geen moeilijkheden gehad. Wel enkele dagen tevoren werden sommigen opgeroepen om naar de vakbonden te gaan, daar werd veel gediscuteerd over wat mocht en wat niet. Er werden leden geronseld om na de onafhankelijk zoveel mogelijk steun te hebben. Hoe meer er beloofd werd hoe meer ze het geloofden en lid werden van de partij.Er werd sommige alles wijs gemaakt, eens hoorde ik dat kleine jongens vertelden dat na de Dependance ze eerst België en dan Amerika gingen inpakken.

 

Mijn klerk, was wel wantrouwig met deze berichten al deze berichten (hij was wel wat langer op school geweest), daar kon je tegen praten. Eens zei ik tegen hem ”het is tien jaar te vroeg voor de macht overdracht "Hij antwoordde het is twintig jaar te vroeg, er zijn geen stabiele leiders genoeg orde te handhaven”.Later is gebleken dat hij overschot van gelijk had Mij broer, Roger was uit voorzichtigheid van Lhoasi ( had daar een theeplantage) naar ons gekomen Op een morgen reden we samen naar Usumbura met 3 ton groenten om te verzenden naar Léopoldville via Sabena, daar kregen wij te horen dat ze geen contact hadden met Leopoldstad en dat ze niet konden garanderen of deze groenten nog konden verzonden worden. Toen werd het ons duidelijk dat er niet veel meer op zat dan alles stil te leggen.We zijn toen vertrokken naar Usumbura. Daar kwamen toen nog veel Belgen toe en iedereen werd zo goed mogelijk opgevangen. Mijn broer zijn vrouw en hun drie kinderen mochten nog vlug naar België vertrekken. Op een dag waren wij in de stad en wij zien daar onze Vrachtwagen voorbij rijden de militairen hadden hem even geleend om een toertje te doen terwijl ik met de sleutel in mijn zak zat.Mijn auto heb ik daar in een garage gelaten met het verzoek hem alsnog te verkopen, dit is achteraf gelukt en die Heer heeft ons daarvoor een koelkast en wasmachine op gestuurd. Ik heb nooit de kans gehad om hem te bedanken want toen was het al veel later en hoorde ik zeggen van Mr. Van Ghent die later nog terug gekeerd was naar Congo en in Stanleystad gegijzeld werd, dat deze man, waarvan ik de naam niet meer weet daar toen bij de bevrijding van de gijzelaars is dood geschoten. Mr. Van Ghent die later nog andermaal bij ons is geweest, beweerde dat op de beelden van de T V hij zijn valies zag staan. Het verhaal Congo was daarmee niet af.

 

Jaren later toen ons dochter, hier geboren naar de middelbare school ging in Aalst dames van Maria) kreeg ze eens opdracht om een spreekbeurt te maken naar eigen keuze.Ze vroeg aan haar moeder, (verpleegster) raad, en die vertelde haar over Congo.Toen we in Congo waren, was het normaal als iemand ziek of gewond was van onze werknemers of leveranciers dat ze geholpen werden Zo was eens een helper van de Vrachtwagen die bij ons groenten kwam halen ernstig gewond aan zijn hand, mijn vrouw heeft hem de eerste zorgen gegeven en hem daarna doorverwezen naar het dichts bijzijnde dispensarium, waar hij moest passeren. Het was geen werkman of leverancier van ons, toch kwam hij een maand later vragen of we de rekening wilden betalen aan het dispensarium. Ook vertelde mijn vrouw, aan ons dochter, dat ze eens een klein kindje had verzorgd waarvan de moeder zei’ ze is met haar poepje in het vuur gevallen dat was een heel grote brandwonde. Na de dagelijkse verzorging is dit kindje zo goed als kon genezen. Een paar dagen later kregen we een kip om ons te bedanken.Dit verbaal werd door de juffrouw in de school zeer slecht onthaald, ons werd toen voor gans de klas verweten dat we in Congo de zwartjes hadden uitgebuit en of ze niet beschaamd was met zulke ouders. Dit verhaal werd ons later nog bevestigd door verscheidene leerlingen uit die klas. Uit bezorgdheid om de toekomst van ons dochter hebben we daar niet te veel op gereageerd. Zulke mensen verraden hun geaardheid, ze voelen zich schuldig omdat zij de regering gekozen hebben die de politiek bepaald heeft zoals die in Congo werd uitgevoerd en er ook van genoten hebben als België daar iets aan had. Ze reageren zoals kinderen die met een slecht rapport naar huis komen en zich schuldig voelen die zeggen meestal "bij andere is het nog slechter ". Ik heb voor die mensen maar een vraag, " wanneer vertrekken jullie om iets te doen, er is daar na zoveel jaar, nog veel werk".

 

Ik wil daar ook nog een paar foto’s bij doen,met mooie herinneringen van mensen die helaas overleden zijn Ik ken nog volgende personen die in de schoolhoeve van Muschweswé waren In het jaar 1956 tot 1957; Karel& Dupré, René Goris;Toon Neirink, André de Witte; Roger Verbruggen. Andere zou ik graag nog wel eens ontmoeten maar waar zijn die verzeild? Ook ben ik nog op zoek naar iemand die in 1958 in de grote post was en getrouwd was met een vroegere kennis van ons( naam vergeten).Ik hoop dat het iedereen goed mag gaan het doet toch deugd nog eens over dat mooie naar rook ruikende land te schrijven en te horen en te zien Ik hoop nog altijd daar eens terug te komen, en met ons kleinkinderen want ze zouden toch zo graag swahili leren.

 

 

 

Groeten van René Vervaet - Troch Irène.

 

 

 

 

 

©congo-1960 (2006) revisie 05-2008 update July 30, 2015