Mijn Vader (Delcol Louis) vertrok rond 1952 naar Kongo met mijn moeder en oudste broer toen 2 jaar, naar het onbekende land. Mijn vader was geselecteerd om voor OTRACO te werken.
Hij was een sterke persoonlijkheid, was redelijk kalm, en had eigenlijk nooit schrik in benarde situatie.
Mijn Moeder daarentegen was volgzaam in zijn beslissingen die hij nam, en berustte in haar lot.
Mijn vader werd aangesteld als administratie chef voor alle gebieden rond de Kongostroom (meestal rond de evenaars-provincie) en werd geselecteerd om als administratie directeur de diensten vlot te laten verlopen bij ziekte of verlof van collega’s
Volgens mijn moeder was dit een zwaar leven. Nooit hadden ze een vaste woonst, om de 6 maanden wist ze dat ze moest vertrekken naar een andere bestemming.
Zo woonden wij op verschillende plaatsen waar een de kaai van Otraco stond (Beach genaamd). Wij woonde op bestemmingen die mij nog soms mooi in de oren klinken grote steden, kleine gehuchten, waar ze met een kleinere groep blanken samenleefden. Plaatsen zoals: Baningville waar ik en mijn tweeling zus Jacqueline in 1954 het levenslicht zagen, Stanleystad, Kikwit waar mijn tweeling zus overleed.
Meermaals probeerde ik te weten te komen of haar graf nog bestaat. Ik kreeg nooit antwoord de site is opgemaakt in 2001 en vandaag is het 2007. Hola holala via internet kan alles hé ik kreeg eindelijk respons via mail op 22-02-2007 en via mail waren er vier foto's bij een met de locatie van het graf en een met de archieven die ze in Kikwit nog bezitten. Het is nu meer dan 47 jaar geleden en het graf staat in de wildernis of wat we ervan kunnen zien. Dit is dus nu anno 2007het kerkhof van de blanke of wat ervan overblijft in Kikwit.
Matadi, Coquilhatville, Leopoldstad zijn steden waar we ook vertoefden. Er waren ook onbekende namen zoals Basankusu waar we tot in 1960 verbleven. Mijn ouders eerste aankomst was vreemd, Ze werden onthaald kregen een huis toegewezen en er werd een Boy aangesteld, hij moest het gezin beschermen tegen alle ongedierte, de boy moest ze helpen en vooral geruststellen in de vreemde situatie waar ze nu belandde laat ons zeggen hun beschermen. Een boy werd aangesteld om de hele nacht te waken over het huis, dit was een verplichting vanwege de werkgever.
De nieuwe Belgen moesten leren omgaan met de vreemde geluiden, slangen, roofdieren en insecten. Dit gaf hun op zekere hoogte een veiligheidsgevoel. Haar eerste huis herinnert ze zich het was in Matadi doch, gelegen aan de rand van een bosje, Mijn ouders waren heel blij met het warm onthaal van de bewoners van Matadi daar hebben ze vrienden gemaakt en die zijn altijd vriend gebleven, later hebben ze door de vele verhuis nooit echte vrienden meer gehad.
De Boy die mijn toegewezen kregen, waakte over het huis en deed regelmatig zijn ronde 's nachts. Later zou ze er aan gaan wennen en haar Boy werd door haar zelf gekozen. Meestal zeiden ze: “Madame s.v.p. j'ai beaucoup d’enfant et je ne trouve jamais du travail”. Die koos ze dan uit medelijden uit. Twee mannen met vele kinderen, een voor de bewaking en een voor het zo gezegde huishouden en de was (boy lavadaire). Zwarten met veel kinderen moesten ze uiteraard meer betalen omdat de daglonen voor hen hoger zouden liggen tegenover een jonge man zonder kinderen. Later zou blijken dat die keuze (geen jonge man maar een oudere met vele kinderen) haar heeft gered in de verschrikkelijke noodsituatie die er ontstond in de jaren 59-60.
Er is ook ooit een zwarte leraar aangesteld geweest die mijn ouders samen met nog anderen betaalden om ons les te geven
De stap die mijn moeder toen naar Kongo toen heeft durven zetten werd door haar naaste familieleden niet met onthaal toegejuicht. Ze noemde haar de Madame die niets meer hoefde te doen. Dit deed haar veel pijn aangezien zij altijd zelf zorgde voor haar kinderen. Met de weinige middelen die ze had kon ze de beste gerechten voorschotelen. Ze had een fantastisch kookboek meegekregen van een kennis “De Gaston Clement” een heel dik kookboek. Verbeelding was echter nodig om een goede maaltijd voor te bereiden maar het lukte haar steeds de fijnste menu's samen te stellen. Als nederlandstalige moest ze frans leren. Ze las veel franse geneeskundige boeken Dit uit noodzaak voor haar kinderen.
Later leerde ze alles uit boeken. (Verzorging , verpleging, taal en vooral leren omgaan met de inheemse bevolking). Over de repatrieëring was ze niet te spreken. Helemaal alleen, 6 maanden zwanger, met drie kinderen 10, 6, en 2 jaar, zonder een frank op zak landde ze te Melsbroek oververmoeid. Ze hoopte dat haar zusters, broers, moeder en vader haar zouden verwelkomen maar niets was minder waar, ze wisten zelfs niet dat ze aangekomen was. Later wilde ze zelfs niet meer over die periode spreken.
Ik denk, nu ik zelf 54 jaar ben dat dit verdringing van emotionele gevoelens is.
Het grootste verdriet na haar terugkomst was de jaloezie van Iedereen. Niemand begreep haar en dacht die overdrijft. Sommigen durfden wel eens te beweren dat de kolonialen hun straf verdiend hadden. Zelfs bij eigen familie werd deze stelling gesteld. Dus leerde ze al gauw weer te zwijgen.
Via de website leerde ik andere kinderen van ex-colonialen kennen via mail, ontmoetingen.
Een mail heeft me heel diep getroffen, een man die nog altijd zijn verleden niet heeft kunnen opzij zetten en er een vreselijke trauma aan overgehouden, hij drinkt om te vergeten en als iemand ook maar over een reis in het buitenland spreekt zou hij zelfs in paniek geraken heeft met alles wat verder dan zijn eigen woonst. Deze man heeft dan ook en vreselijke gebeurtenis als kind moeten doorstaan in 1960 en 1967 en is er nog niet overheen geraakt
De vraag die ik me altijd stel is waarom kregen we geen verzorging of psychiatrische hulp toen ?
About Us