Enkele uittreksels van het boek: Zoals de zee een zandkasteel
Jeugdbeweging
Wie graag meer info wilt over dit boek kan best contact opnemen met de site van leespunt "het literaire kruispunt"  Meer boeken van de auteur >> Meer boeken van Jessy Maesen :Josepha kampt met Malaria ze vertelt wat ze ervaart als kind |
Jessy Maesen : Zoals de zee een zandkasteel
|
Er komt revolutie de zwarten willen ons niet meer
Josepha, Josepha! Waarom deed je alsof je mij niet herkende bij Robert? Ik dacht dat je mij was vergeten. Waarom ging je bij ons weg? Innocent antwoordde niet: Kijk wat je gedaan hebt, die kleine Michele kent me niet meer. Kom hier, meisje, ik heb je nog verzorgd toen je zo klein was! Waarom ging je weg? drong Josepha aan terwijl Michele voorzichtig dichterbij kwam en haar hand uitstak. Ik dacht dat alles geregeld was. Meneer had mij gezegd dat het afgesproken was, dus... En ik kreeg een patron in plaats van een bazin. Ja en dan? Was mama niet goed genoeg? Natuurlijk... Maar een man als baas is... een promotie. Wat is een promotie? wou Josepha weten. Maar Innocent antwoordde niet. Hij ging in de boyerie een bezemsteel halen en probeerde ermee de stok uit het kokend water te vissen. Weet je, Erik is dood, vertelde Josepha. Dat weet ik. Heel erg voor z'n mama. En Robert? De boy vertelde mij dat hij in België is. Heb je nieuws van hem? Z'n mama leest soms voor uit zijn brieven. Maar hij schrijft niet veel. Hij doet dat niet graag... De stok werd eindelijk uit het water gehaald. Weet je, Innocent, Robert en ik trouwen samen als we groot zijn. Maar dat is goed nieuws, riep de boy uit. Hij liep weer naar de boyerie, vulde emmers met koud water dat hij in de teil goot. Nu verklap je je geheim toch aan een grote mens. verweet Michele. Innocent is mijn vriend, zei Josepha. Terwijl de man hemden, capitula's*, en handdoeken uitwrong waren de meisjes in het zand gaan zitten. Ik mag zaterdag bij de Gidsen. wou Josepha nog kwijt. Marijke gaat er ook naartoe. Fijn voor jou! Een van de dochtertjes van mijn broer, niet jullie boy, maar een andere, zit op de Kongolese nonnenschool, en ze is ook bij de Gidsen. Maar dat is natuurlijk een andere groep. Waarom gaan Kongolese kinderen altijd naar een andere school en zo? vroeg Josepha. Dat is zo. Dat hebben de blanken beslist. Hij zei het op zo'n toon dat het meisje even dacht dat hij boos op haar was. Kongoleesjes krijgen les in het Kikongo, legde papa tijdens het avondeten uit. Ze leren ook hoe ze de grond moeten bewerken, of timmeren. Waarom zijn er dan enkele Kongolese meisjes in onze school? wou Josepha nog weten. Papa deed een uiteenzetting over “evolué's" die de blanke manier van leven hadden aangenomen. Josepha dacht aan de zwarte meisjes in haar klas. Die waren niet gekleed zoals andere Kongoleesjes, maar droegen jurkjes zoals zij. Bedoelde papa dat? De volgende zaterdag merkte ze dat de Kongolese Gidsen ook net hetzelfde uniform als zij droegen. Toch vergaderden ze in een apart lokaal, na de gezamenlijke groet aan de vlag op het tennisveld in de middenstad. Waarom was dat? En waarom moesten ze later op het veld blijven, terwijl de blanke meisjes onder de bomen speelden? Maar al bij al vond ze het best leuk bij de Gidsen. En in het briefje voor Robert, dat ze in maart met de Davarts meegaf, sprak ze vol enthousiasme over haar nieuwe bezigheden. Ze schreef over de spelletjes, de toneelstukken, en het grote kamp dat in augustus zou plaats vinden in een missiepost op de andere oever van de Kongostroom. Toen ze vijf maanden later met mama haar koffer pakte, had Robert nog niet geantwoord. Zijn mama zal wel een briefje bij hebben volgende maand, troostte ze zichzelf. De dag voor het vertrek naar het kamp nam mama Josepha even apart op de barza: Je wordt nu 9 jaar. Er zijn dingen die je moet weten. En ze vertelde weer van die ongelooflijke grote mensen geheimen, zoals over bloedvlekken die grote meisjes eens in hun broekje vinden. Normaal nog niet op jouw leeftijd, maar ik heb liever dat je voorbereid bent. Je hoeft je geen zorgen te maken... En terwijl ze sprak, begreep Josepha waarvoor dat soort kleine luiers diende die ze in de koffer gelegd had. Nog iets, zei mama dan heel ernstig. Als een jongen, Kongolees of blank, je ooit wil kussen of aanraken, laat dat dan niet toe! Ze aarzelde even... Steek desnoods je vingers in zijn ogen... Nu schrok Josepha heel fel. Wat zei mama nu, zij die altijd boos was als er geruzied of gevochten werd? Wist ze misschien van de spelletjes op de speelplaats? Dan moesten de jongens de meisjes gevangen nemen, en omgekeerd. Daar kwam veel trek- en duwwerk aan te pas, en de jongens maakten daar dikwijls gebruik van om de meisjes te kussen. En dat was nou net het prettige aan het spel... En helemaal spannend werd het wanneer de helikopter net D.D.T. had gespoten: dan wist je in die dikke mist helemaal niet meer wie je beet had. Maar nee hoor, mama sprak over iets heel anders, over eitjes en zaadjes. Ze zocht soms een beetje naar haar woorden, herbegon dan, en Josepha vond het allemaal heel ingewikkeld. Maar plots werd ze aandachtig: nu vertelde ze hoe papa's en mama's vrijden om kindjes te krijgen. Josepha keek mama verwonderd aan. Had zij dat werkelijk gedaan? En dan vroeg ze zich af of meneer en mevrouw Hardy dat niet wisten. Of ze misschien daarom geen kindjes hadden. En dat mag in geen geval gebeuren voor je getrouwd bent, zei mama nog. Dat zou een heel erge zonde zijn! Beladen met al die nieuwe wetenschap ging Josepha tegen de avond afscheid nemen van Innocent. Hij stond te koken in de keuken en bukte zich naar haar toe om een zoen te ontvangen. Het meisje herinnerde zich mama’s woorden en aarzelde even. Ach, Innocent is geen jongen, hij is al getrouwd, dacht ze dan en gaf hem een stevige pakkerd. Kom je me niet bezoeken met papa en mama? vroeg ze. Zondag komen ze. Dat gaat niet... Dat is waar, dacht het meisje Papa en mama nemen nooit een boy ergens mee heen. De eerste nacht op kamp miste ze mama, papa en vooral Michele heel erg. Maar geleidelijk aan ging ze in al de activiteiten op: de trektochten 's morgens heel vroeg, als het nog niet te warm was, de griezelige nachtspelen in de brousse rond de missiepost, de toneelstukjes, de knutselwerken. Ze vond het boeiend om haar eigen potje te koken, en liedjes, sketches en goocheltrucjes te verzinnen voor de volgende zondag. En dan kwam de grote dag. De tafels stonden gedekt met lekkers, de slaapzaal en de keuken blonken, de wanden en de kasten waren versierd met zelfgemaakte tekeningen en kunstwerkjes. De meisjes legden de laatste hand aan het decor voor de sketches toen opwaaiend stof in de verte de eerste auto's aankondigde. De voertuigen werden zichtbaar, remmen knarsten, meisjes liepen de weg op, ouders stapten uit, beladen met geschenken: kokoskoekjes, pinda's, fruit, taart... Josepha stond op de weg voor het gebouw te popelen, groette een meneer of een mevrouw, tuurde voor zich uit of ze de zwarte Peugeot niet zag aankomen. Toen het vieruurtje werd aangekondigd, stond ze daar nog. Marijke kwam haar halen, maar Josepha glipte er stilletjes van door, en ging in de slaapzaal zitten huilen. Plots stond de mama van Marijke voor haar: Ze komen wel! Hier neem een koekje. Ze haalde Josepha over om mee naar de eetzaal te komen. Er kwamen nog enkele late ouders binnen, maar niemand had de ouders van Josepha onderweg gezien. Ze liggen misschien in een afgrond, dacht het meisje. Of waren ze gewoon vergeten te komen? Bij die gedachte zwol haar hart nog meer van verdriet. Als Innocent nog thuis was, hij zou ze er wel aan herinnerd hebben, dacht ze. En nog: Robert zou zeker gekomen zijn. Maar toen herinnerde ze zich dat Robert, als hij al in Kongo was geweest, ook van zijn papa zou afhangen: alleen kon hij immers zo ver niet komen. En ze voelde zich heel alleen... Ga naar het feest >> |
Andere boeken :
Boeken over de colonie geschreven door oud kolonialen van belgisch Kongo
lijst recente boeken over Congo de colonie voor of na de dipenda
About Us