Enkele uittreksels van het boek: Zoals de zee een zandkasteel
De Afwezigen
Wie graag meer info wilt over dit boek kan best contact opnemen met de site van leespunt "het literaire kruispunt"  Meer boeken van de auteur >> Meer boeken van Jessy Maesen :Jessy begon reeds te schrijven toen ze kind in de tropen was; |
Jessy Maesen : Zoals de zee een zandkasteel
|
| Goed dan, besloot papa Het werd een heel eigenaardig schouwspel. De passagiers zaten op het dek te kijken naar mannen en vrouwen in badpak die een voor een werden besmeurd met verf, nat gespoten, geblinddoekt, of die zich moesten voortbewegen op handen en knieën. Bijna allemaal werden ze aan een stoel vastgebonden en kregen ze zaken - die er uitzagen als drollen en pipi - te eten en te drinken. De toeschouwers lachten, riepen... Josepha vond het walgelijk. Maar toch voelde ze tegelijk soms kriebels in haar buik. Toen een jonge man - ze schatte hem even oud als Oompje - aan de beurt was, werd ze even bang dat het slecht zou aflopen. Hij moest door een nogal nauwe buis kruipen, tegen een waterstraal die er aan het andere uiteinde werd ingespoten. Josepha zat op het puntje van haar stoel. Hij gaat dood, fluisterde ze tegen mama Het lukt hem wel. De andere passagiers moedigden hem luidruchtig aan. En ja, eindelijk kwam hij uit de buis gesukkeld, druipend, hijgend maar lachend. Josepha kon maar niet begrijpen wat de mensen aan dat gedoe vonden, zelfs als ze er ook dat aangenaam gevoel in de buik van kregen. Moeten jullie ook gedoopt worden? vroeg ze aan papa Goddank, nee! De eerste keer dat wij de evenaar passeerden was met het vliegtuig. En was er dan niet zo'n doop op het vliegtuig? Nee hoor. Josepha voelde zich opgelucht. Ze kon de idee dat haar ouders zo voor iedereen vernederd werden - want dat was het toch - niet verdragen. En tegelijk besefte ze dat ze zich niets meer herinnerde van die eerste reis. In de speelzaal hadden de kinderen het al enkele dagen over het kinderbal, maar Josepha mengde zich niet in de gesprekken. Deze keer won Guy, als zeerover. En hij danste de hele tijd met Jeanne, die nu z'n verloofde was. Zes maanden geleden had Josepha werkelijk gedacht dat Guy haar het leukste meisje op de boot vond. En, al wist ze nu wel dat wat de kinderen "verloofde" noemden niet hetzelfde was als wat mama en Oma ermee bedoelden, ze voelde zich een beetje gekrenkt Als Robert ooit mijn verloofde wordt, dan zal het wel voor goed zijn, nam ze zich voor. En ze begon opnieuw in zichzelf te herhalen: "Ik kom eraan, Robert. Ik kom eraan, Innocent." Ze werd voor het eerst misselijk toen het zo hevig ging stormen dat de tafels en de stoelen in het restaurant aan de vloer werden vastgeklonken en de golven langs alle kanten over de reling sloegen. Mama kon niet verbergen dat ze een beetje bang was. maar Josepha voelde geen angst. Ze wist dat de boot niet zou vergaan. Ze moest immers haar vrienden weerzien! En toen de boot eindelijk Matadi binnenliep, maakte een warm gevoel zich van baar meester. Ze herkende de loodsen, de hijskranen, de roestige vrachtwagens afgeladen met Kongolezen, en daarboven de ronde, rotsige heuvels, de huizen her en der verspreid, de witte wolken in de helblauwe lucht. Ik ben thuis! dacht ze. Maar zo snel ging dat niet. De vrienden die hen waren komen verwelkomen drongen er op aan eerst iets te gaan drinken in de “Guesthouse". Al was ze blij de koopmannen met hun witte kleren en de palmbomen op de binnenplaats weer te zien, toch verlangde Josepha maar een ding: zo snel mogelijk naar Soyo gaan. Waarschijnlijk zat Innocent al op hen te wachten. 0, wat zou ze hem stevig knuffelen! Ernest hief het glas: Op jullie terugkomst! En dan, tegen mama: En op je kookkunst. Je hebt die Innocent goed opgeleid, zeg. Het is heel eenvoudig: ik hou hem! Maar..., begon mama. Niets te maren... Een vrijgezel heeft nou net zo'n boy nodig. Het is al afgesproken. Ik wist wel dat je zou akkoord gaan. Hij zorgt dat z'n broer bij jullie komt, dan kan je die even goed leren koken en strijken. Josepha voelde zich plots duizelig worden, en dat kwam niet door de hitte! Dat kon toch zo maar niet, wat Ernest deed? En waarom had Innocent niet geweigerd? Hij wist toch dat ze zouden terugkomen? Papa zei: Dat is niet mooi, Ernest, zo gebruik maken van het opvoedkundig talent van m’n vrouw! Zo lang hij maar niet van een ander talent gebruik maakt, zei de papa van Denise. Haar mama keek sip, maar alle anderen begonnen te lachen. Josepha begreep de grap niet. Hou toch op met jullie gezwam, wou ze roepen. Maar ze hield zich in. Je mocht de grote mensen niet onderbreken als ze in gesprek waren... Ach, zei Ernest, en legde zijn arm rond mama's schouder, dat zou ik niet durven. Maar Innocent hou ik, neem het mij niet kwalijk. Je moest maar niet zo' n parel van hem gemaakt hebben. Papa stak langzaam een sigaar op. Je zal Innocents broer ook wel alles in een mum van tijd leren, zei hij tegen mama. En lachend: Misschien kan je een opleidingsschool voor boy's oprichten! Josepha kookte van binnen. Ze wou Innocent, niet zijn broer. Hoezeer ze ook haar lippen op elkaar perste, baar vuisten balde, ze kon niet verhinderen dat de tranen over baar wangen rolden. Wat is er? vroeg mama die het zag. Ik wil Innocent. Maar je zal hem nog zien, Josepha. Ik woon nu in een dag-en-nacht buis, dat is niet zo ver! suste Ernest. Hij is toch maar een boy! merkte de mama van Denise op. En Ernest zei al lachend tegen papa: Jouw dochter valt voor de charmes van de inlanders, me dunkt! Grote mensen kunnen wel veel wartaal verkopen, dacht Josepha. Maar begrijpen doen ze niets! Ga naar Malaria >> |
Andere boeken :
Boeken over de colonie geschreven door oud kolonialen van belgisch Kongo
lijst recente boeken over Congo de colonie voor of na de dipenda
About Us