MAAK KENNIS MET SNOEPJE

In mijn verhalenbundel 'Een snoepje van een poesje,hebben de lezers al kunnen kennismaken met
Snoepje, die zalige deugniet die op haar vier parmantige pootjes stoer door het leven stapt en die inmiddels al acht jaar lief en leed met mij deelt.

Snoepje is een unieke kat om de goeie reden dat ze, Mijn Kat is. En orakelt die schitterende dooddoener niet dat 'mijn kaf schoon kat' is. Of ging het hier over kinderen...?

Maar kind of kat, je bent een haarkliever als je over zulke kleine details struikelt.
Voor diegenen onder u die eerder nog niet hebben kennis gemaakt met Snoepje, wil ik hier even verduidelijken dat dit engelachtige duveltje op 21. september van het jaar 1997 haar intrede in mijn leven deed.

Samen met mijn toen dertienjarige nicht Els koos ik haar uit een levendig nest van allemaal druktemakertes. Zij was de enige die zich gedecideerd uit het kluwen van wriemelende en om aandacht jankende lijfjes losmaakte om vervolgens flemerig omheen mijn benen te kronkelen,
met in haar ogen de indringende smeekbede om toch vooral hààààr mee naar huis te nemen. Dat heb ik dan ook met heel veel plezier gedaan.

Ik heb daar achteraf nooit, zells maar één seconde spijt over gehad.
Daar bestaat dan ook een goeie reden voor want Snoepje bleek algauw een boeiende, grapPige en altijd weer verrassende huisgenote te ziin.

De eerste weken en maanden dat we sanen onder één dak woonden, was het nog zoeken en tasten naar een gezond evenwicht tussen ons tweeën.

Gelukkig heeft Snoepje er nooit aan getwijfeld dat ze welkom was bij mij.

Ze heeft zich nooit als een ongewenste indringster beschouwd. Integendeel zelfs, ze ging en gaat er automatisch van uit dat zij het rechtmatige
bazinnetje in dit huis en zij is zo genadig om mij, eenzame ziel, toe te staan haar gezellige woonst met haar te delen... Op voorwaarde althans dat ik mij
fatsoenlijk weet te gedragen wat uiteraard niet altijd even gemakkelijk is want wij zij n allebei twee ongeneeslijke koppigaards die ervan houden altijd aan het langste eind te trekken.

Na een moeizame adapteringsperiode is het uiteindelijk tot mij doorgedrongen dat ik mijn plaats moet kennen dat wil zeggen. dat ik haar te allen tijde gelijk moet
geven. Tja, een mens leert zich aan te passen (een poes daarentegen...) Ook deze mens heeft dat geleerd.

 

Het verhaal van de ouders van Patsy Claes (Bukavu) is indertijd in de post verschenen 25 jaar na de dipenda U kan het hier nalezen

http://www.congo-1960.be/claes.htm